Popular Tags:

Les optimistes

November 22, 2016 at 14:20

Verden er full av optimister. Noen ganger trenger de å jekkes ned. Les om disse optimistene i denne posten.

Kunsten å klatre over gjerdet

July 22, 2016 at 00:58

I morgen, fem år etter 22.7, er jeg på reise i USA. Det som skjer i USA på republikanernes konferanse, har fått meg til å tenke. Tankene leser du her.


Den populistiske samaritan

September 8, 2015 at 14:06

Hvorfor er folk som velvillig stiller opp frivillig for å hjelpe mennesker, noe annet enn gode? Les mine refleksjoner om solidaritet og flyktninger.

Flykt frå verkelegheta så fort som du berre kan, ikkje la røyndommen sluke den du ikkje er.

August 9, 2015 at 23:20

Du må ikke sitte trygt i ditt hjem
og si: Det er sørgelig, stakkars dem!
Du må ikke tåle så inderlig vel
den urett som ikke rammer dig selv!
Jeg roper med siste pust av min stemme:
Du har ikke lov til å gå der og glemme!

Du må ikkje sove – Arnulf Øverland

Still-Life-2005-scene

Frå eg står opp om morgonen til eg legg meg om kvelden så er eg nokon. Eg er eit individ i eit samfunn, eg er eit vesen i eit rom, eg er ein seljar i ein butikk, ein student bak ein pult, ein venn på ein bar, ein ukjend på gata, og ein kjærast i ditt hjarta.

Eg skammar meg aldri over kven eg er, eg skjemmes ikkje over kva eg gjer, eg står for kva eg seier og eg trur på kven andre ser. Eg trur på at den eg er vil gjæra min far stolt, og eg veit at eg kunne stått for det meste av mine handlingar. Likevel så kjenner eg mi skam, eg kjenner mi sorg, og eg kjenner dem begge alt for vel. Ein stille time kan eg sitte og sjå framføre meg igjen og igjen, den stakkaren som satt på bakerste rekke og ikkje blei sett. Den personen som grua seg til skulen, den person som trengte meg som mest. Men eg snudde augo mine fram og lukka øyrene mine for alle dei skrika som aldri blei høyrd. Eg kan liggje ei heil natt og tenke på ho, som var min venn, men når ting blei tøft var eg berre ein av dei, ein av dei andre, ein av gutta, ein som ikkje såg, ikkje høyrde, og ikkje smilte. Eg kan tenke tilbake gang på gang på dette menneske. Kor er ho no?

Eg var aldri ein mobbar, eg var aldri ein som kalde nokon med namn eller spredde eit rykte, eg var aldri den som kasta ein stein eller sendte stygge blikk. Eg var aldri den som lo, eller den som vitsa. Eg var aldri ein mobbar.

Meg eg var ein vegg, eg var ein vegg av jakker og tomt blikk, ein vegg av kalde kjensle og korte svar. Eg var ein vegg som holdt ein stakkars ute, medan snøstormen rasa. Og det kan eg tenkje på, det kan eg tenkje på om kvelden, om dagen, om natta når eg skal sove, og om dagen på jobb.

I don’t want no soul to suffer
But it’s not an easy line to toe
So I’m working on it
Ah working on it

Det finnes mange som har kome ut og fortald, mange mobbare har gått i media og prata, prata om kva dei gjorde, om korleis dei var usikre, om korleis dei ville passe inn, og om kor mykje dei skammar seg. Eg anser det som respektfult å gjere. Men no er det på tide at resten av oss tek eit tak i vår eiga nakke, no må me alle snu oss vekk frå denne tunge illusjonen og opne våre sinn, no må me alle ta eit tak og beklage, beklage for å ikkje ha strukke ut ei hand, beklage for å ikkje ha opna opp ei dør, for ikkje å ha slengt inn litt dau prat, for ikkje å ha vore der for nokon me alle viste at trong det.

408961_10151254002360621_848294571_nDet vil aldri gjere opp for kven me har vore, men kanskje, ja bare kanskje kan det være eit viktig steg i utviklinga av vår neste generasjon. Ja kanskje kan dette vere orda som vil få nokon i vår yngre generasjon til å gjere det me aldri torde. Gjere det ingen av oss klarde, nemleg å strekke ut ei hand til dei som slit. Strekke ut ei hand til dei som gret, og strekke ut ei hand til dei som treng det mest. Kanskje kan nokon til og med finne motet til å stå opp mot mobbaren, konfrontere han eller ho. Ikkje som ei bølle, ikkje for å hetse, men for å hjelpe. For å hjelpe denne personen. Denne personen som også treng å bli sett.

Eg beklager til alle dei eg aldri såg, til alle dei eg aldri hjalp, og til alle dei eg aldri støtta.

Dette Kalde Hjarte av Motorolje og Betong

July 31, 2015 at 23:31

Hent Ikkje Likpynteren

Når eg har pigget av, sier du.
Han er et oppstøt av gammel frykt.
Gravalvoret hans
er for profesjonelt. Når han hilser
tar han mål av meg. Sånt
Stimulerer ikke.
og vi forlanger stimulanser.

Hiv meg heller på grillen, venner.
ta en baier
og konstanter fornøyd
at nå er dét skjegget brent òg.
Kolbein Falkeid – noen skritt unna (1980)

 

stålmanen i detroit

Det er ingen løgndom at Oslo er min heimstad. Eg står opp kvar morgon, eg ser ut mitt vindauga og stirrar inn i den kvite kalde veggen, den tomme veggen som aldri har fått kjenne på kjærleiken den forten, den kvite veggen. Veggen som berre står der, og ser, han ser på liva som passerer, han ser på meg når eg ligg og saknar heimen min og han ser på meg når eg ler med kjærasten min. Han ser på meg medan eg speler tv spel, og han ser på meg når eg les bok. Han har vore der når eg har ete både grandiosa og delikate middager med seks til sju timar førebuing. Han ser min einsemd og han ser min glede. Han kjenner meg som eit heilt menneske, akkurat slik som han kjenner alle dei andre, som bur i desse blokkene. Men han blir aldri sett, han står berre der, stille, forsiktig, tankefull, men dog så tom.

I mitt hovud er denne veggen eit symbol på noko større, han er eit symbol på ein by forlatt av menneske for mange år sia, ein by som ikkje lenger har ei sjel og eit hjarta men som no berre druknar i rasisme og maskineri. Det bur over 600.000 menneske i denne byen, og det finst sikkert like mange høghastighetsvegar inn hit, og det dobblast nok om ein tel høghus. Men den som har gått ned Bogstadveien ein sol fylt laurdag klokka to veit at han aldri har vore meir åleine en akkurat då, akkurat den dagen, akkurat det tidspunktet. Man kan stå der i mange timer og sjå fjes, og sjå klede, og sjå hår. Men du kjem aldri til å sjå eit menneske, du kjem aldri til å bli merka og du kjem aldri til å føle varmen av eit anna liv.

På benker og stoler er det eit virus som har slukt oss, eit virus som har spreidd seg fortare en ebola, fortare en svartedauden. Det er eit virus som har jobba hardt med å sluke det siste menneskelege me hadde i samfunnet, det har slukt medmenneskeligheta, det har slukt det personlige og det har slukt merksemda. Det handlar ikkje lenger om å treffe dei ein bryr seg om, det handlar ikkje om å være der for den som slit, eller å le med venner som har ein bra dag, det handlar berre om to ting, like og dele, like og dele. Alt skal delast, og alt må bli likt. Blir du ikkje likt på instagram, facebook, twitter eller tinder, ja kven er du da?

Den som ser kan fort sjå ein gammal mann eller dame, sitte på ein benk, sitte og tenke, tenke på det livet dei har levd, på folka dei har prata med, det kan godt være dei tenkjer på kva dei tenkte på før. Ja kven veit, kanskje dei ikkje tenker, kanskje dei berre ser.  Hadde ikkje det vore vakkert? Eit samfunn kor ein kunne sjå?

Eg er ikkje mykje betre, eg er bitt av dei sama basillar og slukt av det same virus som alle andre, og eg skammar meg, eg skammar meg over strålane som tok augo mine, og eg skammar meg over budsjett som stal medmenneske i meg, eg skammar meg over sorga som tok kjærleiken, og eg skammar meg over mangelen på kjærleik som tok merksemda. Eg skammar meg over å være eit offer av mi eiga tid, men det eg skammar meg mest over er denne trong til å skylde på nokon andre, på å få alle til å sjå på meg slik at eg kan peike ut ein syndebokk. Riktig nok ikkje fysisk peike for då vil jo folk sjå vekk. Og kor kjem likes frå då?

Kanskje det er på tide med ei endring, kanskje kan me skape her, i kalde, teknologiske, industrialiserte, moderne, utvikla Norge eit samfunn. Eit samfunn slik ein kan sjå i fattigare land, eit samfunn slik som dei har i Botswana, i Brasil, ja til og med på Bali! Eit samfunn kor ein pratar, kor ein ser, og kor ein høyrer, kor ein tiggar er ein som slit og eit medmenneske er nokon ein kan erkjenne?

Kanskje kan me skape eit samfunn kor mobilen ligg i lomma og dialogen handlar om livet, om kjærleik, om kva ein gjer og om ingenting, om musikken og om skjønnheita, om det som faktisk betyr noko. Om det det vil seie å være menneske? Ja kanskje kan me skape eit samfunn for oss, for folket, og for tanken.

Ja det ville vore noko

gammel mann

Dørstokkmila

July 9, 2015 at 22:36

Hver juli måned blir liksom litt spesiell. Det bygger seg opp en liten storm som fører til en slags stor mental utladning like før denne dagen, denne mørke dagen. Hvorfor?

Dei Dagane

May 4, 2015 at 18:26

Markus tek i dette innlegget for seg dei vanskelege kjenslene mange slit med og kva han meiner om den norske måten å reagere på depresjon og tanker om skilnaden mellom psykiske og fysiske sjukdommar

Russene kommer

April 30, 2015 at 16:15

Det er mai. Det er støy. Det er gater fulle av rullende russ. Ibsens rullende russebusser og andre hårvekstbusker. Russene kommer.

Prammen over dammen

April 21, 2015 at 15:03

Noen reiser med båt, andre reiser under tunneller. Felles for de alle er at de reiser fra elendighet til mulighet og frihet. Vi er nok heldige som slipper å ta prammen over dammen.

Apornokalypse nå!

April 10, 2015 at 17:46

Små ord blir store når man blir sint. Man mister litt perspektiv og blåser i basunene så Monty Pythons fisende engler blir misunnelige. Hva er greia?